Farklı ve merak uyandıran bir senaryo, iyi yazılmış diyaloglar ve birbirine bağlı hayatlar… Geçtiğimiz hafta yayımlanan pilot bölümüyle izleyici karşısına çıkan FOX’un yeni dizisi “Touch”, ilk bölümüyle umut vaat etti. Konusu itibariyle FOX’un diğer yapımlarıyla pek bağdaşmayan bir yapım olan Touch, bir babanın, hiç konuşmayan otistik çocuğunun gerçekleşecek olayları öngörme yeteneğini keşfetmesiyle ortaya çıkan olayları anlatıyor. Hep söylenir ya otistik çocuklar üstün zekalıdır, normal insanların göremediği, düşünemediği şeyleri düşünürler diye. Heh işte bu da aynı o durum.

Dizi, “There’s an ancient Chinese myth about the red thread of faith. It says that the Gods have tied a red thread around every one of our ankles and attached to it are all the people whose lives we are destined to touch.  This thread may stretch or tangle but it will never break.” sözleriyle başlıyor. Ki bana kalırsa gerçekten farklı ve olasılıklar dahilinde bir inanış… Kesişen hayatlar, umulmadık anlarda olan olaylarla bezenmiş filmleri çok gördük beyazperdede (bkz: Babel, Crash) ancak bu tip hikayeleri dizi olarak izlemek daha bir keyifli diye düşünüyorum.

Henüz ilk bölümü olmasına karşın, dizinin heyecan dozajı bir hayli yüksekti. Her ne kadar “bir şeyler eksik” hissi verse de, 8 yıl boyunca 24′te hayran olarak izlediğimiz Jack Bauer’in böyle bir rolle karşımıza çıktığı diziyi izlememek olmazdı zaten. Bazı karakterler vardır gerçek hayatta da oyuncunun yakasını bırakmayan ve nereye gitse hep onun bir parçası olacakmış gibi düşündüren. Kiefer Sutherland’in Jack Bauer karakteri de öyle bir karakterdi işte. “Dünyayı kurtaran adam” sıfatından sıyrılması biraz zaman alacak olsa da, Touch onun için biçilmiş kaftan.

Eğer bu tarz konular ilginizi çekiyorsa, Touch’a bir göz atın derim. Kim bilir belki fenomene dönüşür, belki hiç tutmaz… Yeri gelmişken söyleyelim; Touch’ın yapımcısı Tim Kring. Yani, 2006′da hayatımıza giren ve kısa sürede çok sevilen fakat daha sonra tabiri caizse batıran ve iptal edilen Heroes’un yapımcısı. Ne diyelim, umarız bu kez sonu Heroes’daki gibi olmaz.

Primetime’da en çok izleyici sayısına ulaşan Top 20 arasında, diziler dışında spor programları da olabiliyor. Bu sebeple, konumuzla ilgisi olan programları “bold” olarak görebilirsiniz.

Akademi Ödülleri “En İyi Yabancı Film” ve “En iyi Orijinal Senaryo” adaylığı… Altın Küre Ödülleri “En İyi Yabancı Film” ödülü, Berlin Uluslararası Film Festivali “Uluslararası Jüri” Altın Ayı, “En İyi Aktör” ve “En İyi Aktrist” Gümüş Ayı ödülleri… Bunlar, filmin başlıca ödül törenlerindeki başarıları. Bunun gibi daha bir çok irili ufaklı festivalden de kucak dolusu ödülle döndü Jodaeiye Nader az Simin, İngilizce ismiyle “A Separation” Türkçesiyle “Bir Ayrılık”…

Eleştirmenlerden olağanüstü övgüler alan ve IMDb’de “En İyi Filmler” listesindeki yerini alan A Separation, boşanmak üzere olan bir ailenin başından geçenleri anlatıyor. Yurtdışında yaşamak için İran’ı terk etmek isteyen bir kadın, aynı evde yaşadıkları alzheimer hastası babasına bakmakla yükümlü bir adam ve onların okul çağındaki kızları… Yurtdışına çıkma konusunda kocasını ikna edemediği için boşanma davası açan ve kocasının da onayını alan Simin, evi terk edip annesinin yanına yerleşir. Filmin yönetmenliğini de yapan Asghar Farhadi’nin olağanüstü senaryosunda asıl hikaye Nader’in, kendisi işteyken hasta babasına bakmak için tuttuğu aşırı dindar bir kadını eve almasıyla başlıyor.

Ciddi anlamda iyi yazılmış senaryosuyla sizi içine çeken film, duygusal yoğunluğu çok fazla olmasa da insan ilişkilerinin ne kadar hassas olduğunu gözler önüne seriyor. Filmde başrollerde izlediğimiz Peyman Moadi ve Leila Hatami’nin müthiş oyunculuklarının yanı sıra, bakıcı kadını canlandıran Sareh Bayat ve kocası Shahab Hosseini ile birlikte filmin yönetmeni Asghar Farhadi’nin gerçek hayattaki kızı Sarina Farhadi de deyim yerindeyse olağanüstü oyunculuk sergiliyorlar.

Çok büyük ihtimalle 26 Şubat gecesi Oscar töreninde “En İyi Yabancı Film” oscarını alacak olan “A Separation”, her sinemaseverin mutlaka izlemesi gereken minimalist fakat bir kadar da harika bir film. Yılın en iyi 2-3 filminden birini izlediğimi rahatlıkla söyleyebilirim. Bloğun bugüne kadarki en yüksek notu My Week With Marilyn’e aitti. Artık iki tane birincimiz var! İyi seyirler…

Nereden, nasıl başlasam bilemiyorum… 5 yıldır severek izlediğim bir dizinin daha bitmesinin üzüntüsü içerisindeyim. 2007 yılında hayatımıza giren Chuck, dün gece yayımlanan son bölümü ile ekranlara veda etti. Güzel bir final oldu. Yazının ilerleyen safhalarında değineceğiz buna. Amacım, geride kalan 5 sezonun genel bir değerlendirmesini yapmak. Özellikle final sezonunun son iki bölümüne ağırlık vererek…

The O.C ve Gossip Girl gibi çok tutan iki dizinin daha yapımcısı olan Josh Schwartz’ın ellerinden çıkan Chuck bildiğiniz üzere California Eyaleti’nin Burbank bölgesindeki Buy More’da çalışan bir “nerd”ün, olağanüstü güzelliğe sahip bir CIA ajanına aşık olmasıyla başlıyor. Adam Baldwin’in canlandırdığı Casey karakteri ile birlikte – ki bence dizinin en iyisi – ilk dört sezon Chuck’ın “flash”leri ile hükümetin azılı düşmanları alt edilirken, bir yandan Chuck ile Sarah arasındaki duygusal bağ da gelişiyor. Herkesin peşinde olduğu “The intersect”i beşinci ve son sezonda Chuck dışında Sarah ve Morgan da keşfediyor. Önce, kazara da olsa gözlüğü takarak süper gücü eline geçiren Chuck’ın en yakın arkadaşı Morgan, ardından da bir çatışma sırasında mecburiyetten gözlüğü takmak zorunda kalan Sarah…

5. sezonun, “Chuck vs. Sarah” adını taşıyan sondan bir önceki bölümü, tüm sezonlar içinde en iyi 2-3 bölümden biriydi şahsi fikrime göre. Geçmişini unutan ve kocası Chuck dahil hiçkimseyi hatırlamayan Sarah Walker’ın, yıllarca aynı çatı altında mücadele ettiği ekibine karşı silah çekmek durumunda kalması enteresandı. Sezonun ve dizinin final bölümü “Chuck vs. the goodbye” da ise CIA ile tüm bağlantısını koparan grubun ayrılışı dokunaklıydı. Buy More’un haylazları Jeff ve Lester gelen teklif üzerine Almanya’ya, Ellie ve Devon Chicago’ya, Casey de sevgilisinin yanına giderken Chuck, Sarah’nın hafızasını geri getirmek için uğraşıyordu. Bir müddet sonra az da olsa geçmişini hatırlayan fakat hiçbir şey hissetmeyen Sarah karşısında Chuck, sıfırdan her şeyi anlatmak zorunda kaldı. Zaten dizi de, ikilinin sahilde oturup sohbet ederkenki görüntüsüyle sona erdi.

Sadece beşinci sezonu ele alırsak, zayıf bir sezon olduğunu söyleyebilirim. İlk 4 sezondaki heyecanı yaşatmadığı aşikardı fakat final sezonları genelde sıkıntılı olur zaten. O yüzden genel görüntüyü çok da bozmamasına memnun kaldım.

Çoğu zaman komik, zaman zaman duygusal ve her zaman eğlenceli geçen 5 yılın ardından Chuck’a da veda etmiş olduk. Evet, muhteşem bir dizi değildi fakat severek izliyorduk, iyi hissettiriyordu. Adam Baldwin’in harika oyunculuğu ile Chuck ve Sarah’nın maceralarını özleyeceğim.

En iyi bölüm: Sezon 5 bölüm 12 (Chuck vs. Sarah)
En iyi performans: Adam Baldwin (Casey)

5. sezon  Tüm sezonlar 

Ödül sezonunun bol ödüllü filmleri yavaş yavaş gösterime girmeye başlarken, ben de bir yandan bu filmleri teker teker izlemeyi sürdürüyorum. Bu kez incelememizde Alexander Payne’in yönettiği ve başrolünde George Clooney’nin oynadığı The Descendants var.

“En İyi Film” kategorisi dahil toplam 5 dalda Oscar’a aday olan The Descendants, toprak zengini bir babanın, karısı öldükten sonra kızlarıyla bağ kurmasını anlatıyor. Buradaki performansıyla “En İyi Erkek Oyuncu” ödülüne aday olan George Clooney’nin yanı sıra Clooney’nin büyük kızı rolünde izlediğimiz Shailene Woodley muhteşem oynamış. Bana göre filmin en iyisiydi. 21 yaşındaki oyuncu, performansıyla Altın Küre adaylığı aldı fakat kazanamadı.

Hawaii’de geçen The Descendants eğlenceli bir film. Duygusal olduğunu düşünmüyorum. En azından beni hiç etkilemedi. Bu sene çeşitli ödül törenlerinde toplam 66 adaylık alan film, bir çok eleştirmene göre yılın en iyi filmi. Keza, George Clooney de yılın en iyi performansını sergilemiş. Buna kesinlikle katılmıyorum. Dediğim gibi The Descendants güzel bir film ama Oscar’lık değil. Biraz hafif kalıyor. Evet, Clooney iyi oynamış fakat yılın en iyisi demek, Moneyball’daki performansıyla harikalar yaratan Brad Pitt’e haksızlık olur diye düşünüyorum.

Bu sene Hugo, Moneyball, Drive, My Week With Marilyn ve The Ides of March gibi çok çok iyi filmler seyrettim. (Saydığım bu filmler, şu an için yılın en 5′ini oluşturuyor benim için) The Descendants’ı bu filmler arasına sokmak konusunda şüphelerim var. Çünkü filmden etkilendiğimi söyleyemem ama kötü de diyemem. Çok ortada bir film. Shame, Extremely Loud and Incredibly Close, The Artist, Young Adult ve J.Edgar gibi filmleri de izledikten sonra listem netleşecektir. İyi seyirler.